logo

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

'Voordat ik ging zingen voelde ik vooral angst. Maar toen ik het eenmaal ging doen, ondervond ik steun. En nu voel ik vooral vertrouwen.'
Deelneemster workshop stembevrijding


Deze woorden, uitgesproken aan het slot van een workshopdag, raakten mij. Ik voelde er het belang in van datgene doen waar je aan toe bent, terwijl de angst je al zolang heeft tegengehouden. Van die angst was je je misschien niet eens bewust, maar ergens zat een hobbel waarom je die ene stap alsmaar niet zette. Of nóg niet, niet nu, misschien morgen, misschien in het nieuwe jaar… Herkenbaar? Voor mij wel! 

Als je mijn mailings een beetje volgt, weet je misschien dat ik een boek over stembevrijding heb geschreven. Dat ben ik wel even mee bezig geweest, maar onlangs was het manuscript dan toch klaar voor de uitgever. En nu schrijf ik wel: de uitgever, maar het is nog niet míjn uitgever; hij of zij kent mij niet eens. Eerst moet ik mijn manuscript opsturen; een handeling met een zeer ongewisse uitkomst… 

De hele middag ben ik bezig met het opstellen van de begeleidende e-mail. Er mag geen komma fout staan, natuurlijk. De stijl van de mail wordt vrij zakelijk; ik denk dat ik dan beter overkom en dat het zo hoort. Maar als ik Eric de mail laat lezen, zegt hij: “Waar ben jij? Jouw eigen klank zit hier niet in.” 

Dat is een goeie! Schrijf ik een heel boek over het belang van het laten horen wie je ten diepste bent, laat ik mezelf niet eens zien in een eerste kennismaking over mijn boek. Als dit uiterst grappige feit tot me doordringt, glijdt de spanning van mijn schouders. Vervolgens is het aanpassen van de mail eenvoudig: ik hoef ‘alleen maar’ mijn enthousiasme voor stembevrijding over te brengen, net als het belang om daar meer bekendheid aan te geven. 

Met een diepe in- en uitademing druk ik op Verzenden. 

In dit geval geldt mijn angst: hoe zal deze nog onbekende uitgever mijn boek ontvangen? Dat boek is zoiets eigens dat het daardoor ook kwetsbaar voelt. Is het wel de moeite waard? Is het wel goed genoeg? Angsten die mij – en ons allemaal – regelmatig parten spelen.

Intussen weet ik van binnenuit dat dit hele project mij te doen staat. Onderweg heb ik van allerlei mensen steun gekregen. Dat brengt me terug bij de uitspraak van de workshop-deelneemster, die de drie fases van je eigen angst overwinnen zo prachtig beschrijft.

  1. Voordat ik ging zingen voelde ik vooral angst. 
  2. Maar toen ik het eenmaal ging doen kreeg ik steun.
  3. En aan het eind had ik vertrouwen.

De boodschap in dit citaat is: ik kan wel bang zijn, maar ik moet het toch echt zelf doen. De stap zetten betekent ook overgave aan iets nieuws. Daarin kan steun uit onverwachte hoek komen. De nieuwe ervaring vergroot het vertrouwen dat je dit kunt. Met angst en al. Want als je het niet doet, kom je het niet te weten!

© De Stem van je Leven