Allemaal willen we eerst over de rand kunnen kijken voordat we de sprong wagen.
uit ‘Lean’ van The National

Maandagochtend 4 januari; ik maak een wandeling door het park, even een frisse neus voor ik in dit nieuwe jaar weer aan het werk ga. Halverwege gebeurt dit: opeens wil ik omkeren, terug naar huis. Ik ben het beu, telkens weer datzelfde rondje, hoeveel variaties ik ook al verzonnen heb. De wereld is kleiner geworden in het jaar dat achter ons ligt, en dat dringt even voelbaar tot me door.

‘Ga ik nu echt omkeren?’ vraag ik mezelf verbaasd af.
Maar mijn voeten blijven doorlopen, en meteen klinkt ook het antwoord op mijn vraag: ‘Kijk nu maar wat er vandaag weer te zien valt. Misschien zie je zomaar iets nieuws.’

Daarmee verandert er direct iets in mijn blik; ik word wakkerder, en bovendien heb ik opeens een thema te pakken voor deze Nieuwsbrief en dit nieuwe jaar. Het jaar dat als een onbeschreven blad voor ons ligt, als de weg die nog niet gegaan is en die we alleen al lopend kunnen ontdekken, in de altijddurende beweging die het leven is. Oók al loop je elke dag hetzelfde rondje…

Het ‘Spiraallied‘ dat je op Youtube kunt bekijken, is een oud lied over deze steeds maar doorgaande beweging, de nooit ophoudende stroming van eb en vloed. Wim Stokwielder bewerkte het tot deze versie die we samen opnamen in zijn studio.

Wakker blijven!
Lopen in cirkels of lopen op een doorgaand pad, in ons verlangen naar controle maakt het niet veel verschil. Ik koos de quote bovenaan deze Nieuwsbrief vanuit de rituelen die rond Oud en Nieuw spelen: wat hebben we bereikt in het afgelopen jaar, en wat zijn onze plannen voor het komende? Bij het maken van plannen is het o, zo verleidelijk om controle te willen, zodat we vooraf weten wat de uitkomst van ons handelen zal zijn. Maar als het afgelopen jaar ons íets heeft geleerd, is het wel dat die controle ‘fake news’ is, ofwel dat werkelijke controle niet bestaat. We weten simpelweg niet wat er om de hoek ligt. We weten niet wat het leven voor ons in petto heeft. Dat we toch ‘over de rand’ willen kijken maakt dat teleurstelling – of, in Boeddhistische termen: lijden – op de loer ligt. Wij mensen lijden omdat we de controle willen. En omdat het leven één groot veranderend geheel is waarin niets zeker is, zullen we moeten leren loslaten. Alleen als we de controle durven loslaten, ligt vrijheid in het verschiet. Daar ontstaat nieuwe ruimte, maagdelijk en oningevuld. Wie weet wat daar voor moois in kan gaan ontspruiten. Maar dan moeten we wel wakker blijven om hier getuige van te kunnen zijn.

Zingen is de manier bij  uitstek om dit te ervaren. Steeds meer de controle loslaten, steeds meer je eigen stem voelen, laten gaan hoe je denkt dat je zou móeten klinken… allemaal stappen naar een vrijere stem, en daarmee naar een vrije ruimte die nog ongedacht voor je ligt.

Ik wens je graag toe dat 2021 een jaar wordt vol onverwachte wendingen, waarin iets nieuws kan gebeuren, iets wat je zelf niet had kunnen bedenken als je de controle had behouden. Durf jij het aan, die stap in het ongewisse, in het nieuwe dat voor ons ligt?

Welk lied zingt jouw hart?

'Elk hart zingt een lied, onvolledig, totdat een ander hart terugfluistert' (Plato) Het is alweer even geleden, het Eurovisie Songfestival. Meestal gaat dit grotendeels aan me voorbij, maar dit keer heb ik álle avonden gekeken. Het zal het Corona-effect geweest zijn,...

Lang leve het onvolmaakte!

‘Ik omarm de imperfectie’
(Briefschrijfster in de Volkskrant)

Wat is het leven toch een interessante leerschool! Steeds als ik denk: nu snap ik wel zo’n beetje hoe het zit, komt er weer een ervaring op mijn pad die me iets nieuws laat zien. Omdat het blijkbaar nooit klaar is, het menszijn.
Intussen snak ik er soms wel naar om ‘klaar’ te zijn, om ‘af’ te zijn. Om eindelijk niet meer te hoeven denken: ‘Je bent nu 63, nu weet je het wel toch, of nog steeds niet?’ En me daar dan vervolgens een potje over te schamen…

Veiligheid is goud waard

‘Sawubona!
Ik zie jou, jij bent belangrijk voor mij en ik waardeer jou.’
Zulu-begroeting

Soms ontstaat er zomaar iets nieuws, middenin een pandemie. Niet dankzíj die pandemie trouwens, het idee was al wat ouder, maar toch, gedwongen door de omstandigheden van nog-steeds-niet-kunnen-zingen-of-workshops-geven, werd het onontkoombaar iets anders aan te gaan bieden dan wat ik al deed. Simpelweg omdat ik een missie heb, en die trekt zich niks aan van virussen, wereldwijd of niet.

En zo ontstond Kom thuis in je Verhaal, het meest eenvoudige dat ik ooit gedaan heb: ik zit met vier mensen ‘aan tafel’ en ieder vertelt zijn verhaal.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Met elke maand een inspirerende nieuwsbrief houden we je graag op de hoogte van onze activiteiten.

KLIK HIER om je aan te melden

Je hebt je succesvol aangemeld voor de nieuwsbrief