Vergankelijkheid is geen negatieve noot in het lied van het leven. Als er geen vergankelijkheid zou zijn, zou er geen leven mogelijk zijn.
Thich Nhat Hanh

Zodra wij geboren worden, staat al vast dat we ooit zullen sterven. Wij leven hier op aarde in een tijdelijk lichaam dat na onze dood volledig zal vergaan. De herfst geeft ons dat besef elk jaar weer mee, in prachtige aardse kleuren. Paddestoelen groeien goed op dood hout, verdorde bladeren zijn vruchtbare grond voor nieuwe planten.
Persoonlijk vind ik onze vergankelijkheid een troost. Het besef dat ik op een dag dood zal zijn is niet per se makkelijk, maar toch geeft het mijn leven een zekere lichtheid: het relativeert en zet zaken in perspectief. En eeuwig leven, hoe zou dat er eigenlijk uit moeten zien?

Anders ligt het natuurlijk bij afscheid nemen van mensen die ons dierbaar zijn. Achterblijven zonder die geliefde persoon kan zwaar en verdrietig zijn. Dan biedt het weinig troost te beseffen dat je dit altijd al wist. Wat wel troost kan geven zijn herinneringen, de gezamenlijke geschiedenis, het samen leven en liefhebben en de dankbaarheid daarover voelen. En daar dan behoedzaam jouw eigen verhaal omheen vertellen. Wie was deze mens voor jou? Wat betekent hij of zij in jouw leven? Hoe wilde hij of zij herinnerd worden, en hoe herinner jij je hem of haar?

Luisteren als daad van liefde

Zolang de naam van de overleden persoon genoemd wordt, zolang is hij of zij nog in ons midden. Daarom zingen we jaarlijks tijdens Zielsveel Allerzielen de namen van onze geliefden. Deze bijzondere viering kan dit jaar helaas niet doorgaan, hoe spijtig we dat ook vinden. Maar de doden kloppen toch wel aan de deur van onze herinnering. Misschien kun je jouw verhaal in eigen  kring vertellen, en er zondag een speciaal moment van maken, samen met jouw dierbaren. Naar elkaar luisteren is een daad van liefde, en het delen van je verhalen kan de onderlinge band versterken. Ik wens je mooie momenten toe.

Vorige nieuwsbrieven

Welk lied zingt jouw hart?

'Elk hart zingt een lied, onvolledig, totdat een ander hart terugfluistert' (Plato) Het is alweer even geleden, het Eurovisie Songfestival. Meestal gaat dit grotendeels aan me voorbij, maar dit keer heb ik álle avonden gekeken. Het zal het Corona-effect geweest zijn,...

Lang leve het onvolmaakte!

‘Ik omarm de imperfectie’
(Briefschrijfster in de Volkskrant)

Wat is het leven toch een interessante leerschool! Steeds als ik denk: nu snap ik wel zo’n beetje hoe het zit, komt er weer een ervaring op mijn pad die me iets nieuws laat zien. Omdat het blijkbaar nooit klaar is, het menszijn.
Intussen snak ik er soms wel naar om ‘klaar’ te zijn, om ‘af’ te zijn. Om eindelijk niet meer te hoeven denken: ‘Je bent nu 63, nu weet je het wel toch, of nog steeds niet?’ En me daar dan vervolgens een potje over te schamen…

Veiligheid is goud waard

‘Sawubona!
Ik zie jou, jij bent belangrijk voor mij en ik waardeer jou.’
Zulu-begroeting

Soms ontstaat er zomaar iets nieuws, middenin een pandemie. Niet dankzíj die pandemie trouwens, het idee was al wat ouder, maar toch, gedwongen door de omstandigheden van nog-steeds-niet-kunnen-zingen-of-workshops-geven, werd het onontkoombaar iets anders aan te gaan bieden dan wat ik al deed. Simpelweg omdat ik een missie heb, en die trekt zich niks aan van virussen, wereldwijd of niet.

En zo ontstond Kom thuis in je Verhaal, het meest eenvoudige dat ik ooit gedaan heb: ik zit met vier mensen ‘aan tafel’ en ieder vertelt zijn verhaal.

Uitbotten maar!

‘Een zaadje gaat niet op zoek naar een thuis.
Het wortelt waar het terecht komt.’
Taetske Kleijn

Deze Nieuwsbrief bevat misschien niet veel nieuws, hoe tegenstrijdig dat misschien ook klinkt. Ik denk weleens: dit heb je vorige keer ook al geschreven, en de keer daarvóór ook al! Tja, een mens heeft zo zijn thema’s, dat herken je misschien wel.
Maar gelukkig zijn woorden geduldig, en er zijn vooral heel veel verschillende woorden voor wat ik te zeggen heb. Dus misschien lees je deze column toch ‘als nieuw’. Vergelijk het maar met het voorjaar; dat komt elk jaar weer terug en is in feite toch ook nooit hetzelfde? En trouwens, jij bent ook niet meer dezelfde als vorig jaar…

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Met elke maand een inspirerende nieuwsbrief houden we je graag op de hoogte van onze activiteiten.

KLIK HIER om je aan te melden

Je hebt je succesvol aangemeld voor de nieuwsbrief