Blog

Blog

Vertragen en vertrouwen

Leef nu de vragen. Misschien zul je dan geleidelijk, zonder het te merken, jezelf op een dag terugvinden in het antwoord.

Rainer Maria Rilke

Om de zoveel jaar komen deze woorden van de Duitse dichter Rilke weer op mijn pad. Ze gaan over onzekerheid, over niet-weten, en daarin durven blijven. Uit eigen ervaring weet ik hoe lastig het kan zijn om in die ruimte te verkeren. En ik schrijf nu wel ruimte, maar het voelt vaak eerder als krapte. Want een helder afgebakend antwoord – en dus zekerheid – kan veel rust geven, dus waarom zou je daar niet naar streven? Waarom zou je je overgeven aan onzekerheid en niet-weten? Dat doe ik persoonlijk liever niet…

De afgelopen maanden waren, zacht gezegd, ongemakkelijk voor me. De lockdown die half december inging bracht me (opnieuw) tot stilstand; veel werk moest voor de zoveelste keer worden geannuleerd. Tot dan toe had ik het redelijk getrokken en bleef mijn inspiratie wel voelbaar. Maar opeens werd het ook van binnen heel erg stil. Niet eens onaangenaam, maar wel nieuw, omdat het zo’n ongewisheid met zich meebracht. Wat en waar was het perspectief??? En waarom had ik nergens écht zin in? Het leven bleek prima te doen op die manier, allerhande dagelijkse activiteiten dienden zich aan. Maar het idee dat ik ergens aan werkte waarin ik perspectief zag, of zelfs noodzaak, dat had ik niet. Bovendien was ik voortdurend ziek; het ene na het andere virus kreeg vat op me (behalve, ironisch genoeg, dat éne virus dat overal de schuld van was).

De grond is geduldig

Ik wilde antwoorden! Ik wilde weten waar deze periode voor diende, wat het wilde zeggen wat me overkwam (en niet alleen mij, want ik hoorde veel soortgelijke ervaringen). Om antwoorden te krijgen, probeerde ik de vragen te verhelderen, want dat is dan wel handig. Waar ik op uit kwam was: Durf je te blijven oefenen? Dat vond ik verrassend, die had ik niet zien aankomen. Maar het bleek wel de goede vraag, want hij stuurde me zachtjes richting mijn eigen tempo. Blijven oefenen werd: mijn eigen tempo nog meer gaan voelen en volgen. En: verdragen dat mijn tempo in deze periode heel laag ligt. Nog meer stilvallen, nog meer naar binnen keren. Blijven, in het niet-weten en het niet-willen-oplossen. In niks forceren. Af en toe wat zingen, soms wat schrijven, en altijd wandelen.

Nou lieve mensen, daar ben ik dan. Als je helemaal tot hier hebt gelezen ben je misschien wel toe aan een antwoord, maar meer dan dit kan ik je niet geven. De omgespitte, wachtende grond ligt voorlopig nog braak, maar hij glanst intussen wel in de voorzichtige zonnestralen. Het zou zomaar vruchtbare grond kunnen blijken te zijn, maar zeker is dat natuurlijk niet!

Warme groet,
Marjo

Uitbotten maar!

‘Een zaadje gaat niet op zoek naar een thuis.
Het wortelt waar het terecht komt.’
Taetske Kleijn

Deze Nieuwsbrief bevat misschien niet veel nieuws, hoe tegenstrijdig dat misschien ook klinkt. Ik denk weleens: dit heb je vorige keer ook al geschreven, en de keer daarvóór ook al! Tja, een mens heeft zo zijn thema’s, dat herken je misschien wel.
Maar gelukkig zijn woorden geduldig, en er zijn vooral heel veel verschillende woorden voor wat ik te zeggen heb. Dus misschien lees je deze column toch ‘als nieuw’. Vergelijk het maar met het voorjaar; dat komt elk jaar weer terug en is in feite toch ook nooit hetzelfde? En trouwens, jij bent ook niet meer dezelfde als vorig jaar…

Kom op verhaal

Luisteren is een daad van liefde.
Wat is er veel ruis om ons heen! Wat wordt er veel gevonden van van alles en nog wat, wat zijn er veel meningen en wat is er veel verontwaardiging. Er wordt maar weinig écht geluisterd naar wat een ander vindt. De polarisatie lijkt alleen maar groter te worden, met de kans dat ons hart zich afsluit in plaats van dat het open blijft voor de ander. En dat terwijl verbinding tussen mensen zo wezenlijk is, we kunnen eenvoudigweg niet zonder.

Durven we onzekerheid aan?

Allemaal willen we eerst over de rand kunnen kijken voordat we de sprong wagen (uit ‘Lean’ van The National)

Maandagochtend 4 januari; ik maak een wandeling door het park, even een frisse neus voor ik in dit nieuwe jaar weer aan het werk ga. Halverwege gebeurt dit: opeens wil ik omkeren, terug naar huis. Ik ben het beu, telkens weer datzelfde rondje, hoeveel variaties ik ook al verzonnen heb. De wereld is kleiner geworden in het jaar dat achter ons ligt, en dat dringt even voelbaar tot me door.

Vertragen en vertrouwen

Leef nu de vragen. Misschien zul je dan geleidelijk, zonder het te merken, jezelf op een dag terugvinden in het antwoord.

Rainer Maria Rilke

Om de zoveel jaar komen deze woorden van de Duitse dichter Rilke weer op mijn pad. Ze gaan over onzekerheid, over niet-weten, en daarin durven blijven. Uit eigen ervaring weet ik hoe lastig het kan zijn om in die ruimte te verkeren. En ik schrijf nu wel ruimte, maar het voelt vaak eerder als krapte. Want een helder afgebakend antwoord – en dus zekerheid – kan veel rust geven, dus waarom zou je daar niet naar streven? Waarom zou je je overgeven aan onzekerheid en niet-weten? Dat doe ik persoonlijk liever niet…

De afgelopen maanden waren, zacht gezegd, ongemakkelijk voor me. De lockdown die half december inging bracht me (opnieuw) tot stilstand; veel werk moest voor de zoveelste keer worden geannuleerd. Tot dan toe had ik het redelijk getrokken en bleef mijn inspiratie wel voelbaar. Maar opeens werd het ook van binnen heel erg stil. Niet eens onaangenaam, maar wel nieuw, omdat het zo’n ongewisheid met zich meebracht. Wat en waar was het perspectief??? En waarom had ik nergens écht zin in? Het leven bleek prima te doen op die manier, allerhande dagelijkse activiteiten dienden zich aan. Maar het idee dat ik ergens aan werkte waarin ik perspectief zag, of zelfs noodzaak, dat had ik niet. Bovendien was ik voortdurend ziek; het ene na het andere virus kreeg vat op me (behalve, ironisch genoeg, dat éne virus dat overal de schuld van was).

De grond is geduldig

Ik wilde antwoorden! Ik wilde weten waar deze periode voor diende, wat het wilde zeggen wat me overkwam (en niet alleen mij, want ik hoorde veel soortgelijke ervaringen). Om antwoorden te krijgen, probeerde ik de vragen te verhelderen, want dat is dan wel handig. Waar ik op uit kwam was: Durf je te blijven oefenen? Dat vond ik verrassend, die had ik niet zien aankomen. Maar het bleek wel de goede vraag, want hij stuurde me zachtjes richting mijn eigen tempo. Blijven oefenen werd: mijn eigen tempo nog meer gaan voelen en volgen. En: verdragen dat mijn tempo in deze periode heel laag ligt. Nog meer stilvallen, nog meer naar binnen keren. Blijven, in het niet-weten en het niet-willen-oplossen. In niks forceren. Af en toe wat zingen, soms wat schrijven, en altijd wandelen.

Nou lieve mensen, daar ben ik dan. Als je helemaal tot hier hebt gelezen ben je misschien wel toe aan een antwoord, maar meer dan dit kan ik je niet geven. De omgespitte, wachtende grond ligt voorlopig nog braak, maar hij glanst intussen wel in de voorzichtige zonnestralen. Het zou zomaar vruchtbare grond kunnen blijken te zijn, maar zeker is dat natuurlijk niet!

Warme groet,
Marjo

Uitbotten maar!

‘Een zaadje gaat niet op zoek naar een thuis.
Het wortelt waar het terecht komt.’
Taetske Kleijn

Deze Nieuwsbrief bevat misschien niet veel nieuws, hoe tegenstrijdig dat misschien ook klinkt. Ik denk weleens: dit heb je vorige keer ook al geschreven, en de keer daarvóór ook al! Tja, een mens heeft zo zijn thema’s, dat herken je misschien wel.
Maar gelukkig zijn woorden geduldig, en er zijn vooral heel veel verschillende woorden voor wat ik te zeggen heb. Dus misschien lees je deze column toch ‘als nieuw’. Vergelijk het maar met het voorjaar; dat komt elk jaar weer terug en is in feite toch ook nooit hetzelfde? En trouwens, jij bent ook niet meer dezelfde als vorig jaar…

Kom op verhaal

Luisteren is een daad van liefde.
Wat is er veel ruis om ons heen! Wat wordt er veel gevonden van van alles en nog wat, wat zijn er veel meningen en wat is er veel verontwaardiging. Er wordt maar weinig écht geluisterd naar wat een ander vindt. De polarisatie lijkt alleen maar groter te worden, met de kans dat ons hart zich afsluit in plaats van dat het open blijft voor de ander. En dat terwijl verbinding tussen mensen zo wezenlijk is, we kunnen eenvoudigweg niet zonder.

Durven we onzekerheid aan?

Allemaal willen we eerst over de rand kunnen kijken voordat we de sprong wagen (uit ‘Lean’ van The National)

Maandagochtend 4 januari; ik maak een wandeling door het park, even een frisse neus voor ik in dit nieuwe jaar weer aan het werk ga. Halverwege gebeurt dit: opeens wil ik omkeren, terug naar huis. Ik ben het beu, telkens weer datzelfde rondje, hoeveel variaties ik ook al verzonnen heb. De wereld is kleiner geworden in het jaar dat achter ons ligt, en dat dringt even voelbaar tot me door.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Met elke maand een inspirerende nieuwsbrief houden we je graag op de hoogte van onze activiteiten.

KLIK HIER om je aan te melden

Je hebt je succesvol aangemeld voor de nieuwsbrief